Categorieën
Blog

Evaluatie 2018: “Dit is pas het begin!”

Een jaar geleden nam ik het besluit om te stoppen met werken om mij volledig op het hoogspringen te richten. Ik was nog niet klaar met hoogspringen en had het gevoel dat ik in staat zou moeten zijn om, in ieder geval op termijn, internationale finales te kunnen springen.

En verrek. Ik had gelijk!

SEIZOEN 1
We zijn een jaar verder en ik heb al mijn eerste internationale finale gesprongen. Tijdens het Europees Kampioenschap in Berlijn werd ik zelfs 8e.

Die uitslag gecombineerd met het feit dat ik in 2018 twee keer 2,26m sprong, na mijn persoonlijk record van 2,28m het hoogste wat ik ooit sprong, maakt dat ik puur op basis van de zogenaamde ‘scorebordjournalistiek’ al kan spreken van een geslaagd seizoen.

De enige kanttekening die je zou kunnen maken is het feit dat mijn persoonlijk record uit 2013 nog in de boeken staat.

Maar laten we wat dieper in het seizoen duiken om te kijken wat voor seizoen het precies was. Hoe ik me gedurende de loop van het seizoen ontwikkelde en wat de onderliggende trend is.
De enige kanttekening die je zou kunnen maken is het feit dat mijn persoonlijk record uit 2013 nog in de boeken staat

INDOOR
Vorig jaar rond deze tijd was het voor mij duidelijk. Voor het eerst sinds 2015, het moment waarop ik besloot om naar Leverkusen te verhuizen om hier te gaan trainen, stond ik fit aan de start van het winterseizoen.

De twee jaar daarvoor had een enkelblessure en de bijbehorende operaties daaraan roet in het eten gegooid.
Voor mij was het duidelijk. Ik was fit, kon eindelijk een normale voorbereiding op het volgende jaar doen en was er van overtuigd dat dit tot een mooi seizoen zou kunnen leiden.

Na drie maanden hard trainen en veel vooruitgang boeken was het indoorseizoen een succes. Na wat kleine strubbelingen in de eerste twee wedstrijden sprong ik tijdens mijn derde wedstrijd met 2,26m een indoor PR en de limiet voor het EK in augustus in Berlijn.

Na nog een keer 2,25m en eindelijk weer een Nederlandse titel in februari begon de voorbereiding op het outdoorseizoen, en daarmee de voorbereiding op het EK in Berlijn: het hoogtepunt van het jaar.

HET MOEILIJKE VAN TOPSPORT
Ook in deze periode verliepen de trainingen uitstekend en toen ik tijdens mijn eerste wedstrijd van het seizoen in Garbsen 2,26m sprong zag ik de rest van het seizoen al voor me, met eindelijk hoogtes boven de 2,30m.

Waar ik toen geen rekening mee hield: ik had al sinds 2015 geen wedstrijdseizoen meer gehad waarin ik helemaal fit was. In de tussentijd was ik van trainer gewisseld en had ik twee keer een enkeloperatie gehad.

Het indoorseizoen was nog heel onbevangen, omdat ik pas net weer fulltime aan het springen was en mijn doelen vooral in de zomer lagen.

Pas vanaf na de eerste wedstrijd in het outdoorseizoen ontstond de situatie die zo kenmerkend is voor topsport, die vrijwel onvermijdelijk is, en waar veel atleten moeite mee hebben. De verwachtingen kwamen om de hoek.

Voor het eerst sinds 2015 moest ik weer omgaan met de situatie waarin ik helemaal fit was, goed voorbereid, en in staat om een PR te springen. Ik was voor het eerst weer op volle kracht.

OP VOLLE KRACHT
Wedstrijden springen op volle kracht is een ander spelletje dan wedstrijden springen waarin je roeit met de riemen de je hebt. Dit zorgt ervoor dat je in wedstrijden waarin je op volle kracht bent andere fouten maakt.

Omdat het voor mij zo lang geleden was dat ik op volle kracht wedstrijden gesprongen had, voelde het soms alsof ik alle beginnersfouten die je kunt maken ook echt maakte.

Wedstrijd na wedstrijd liep ik tegen bepaalde fouten in mijn techniek, mijn aansturing of mijn denkpatronen aan, waardoor ik niet in staat was om de hoogtes die ik na mijn goede openingswedstrijd voor me had gezien, ook daadwerkelijk te springen.

HET PROCES
Maar zoals dat gaat in het leven, van je fouten leer je. Dus elke wedstrijd waarin ik fouten maakte, bracht mij een stukje verder in het proces.

Langzamerhand kreeg ik steeds een beter beeld van wat ik fout deed, wat ik goed deed, en wat voor mij belangrijk is om hoog te springen.

Ongeveer twee weken voor het EK kwam er opeens een doorbraak. In een kleine testwedstrijd merkte ik hoe ik mezelf ervan weerhield om te springen op automatismen.

Ik deed dit omdat ik dacht dat ik controle moest houden over mijn sprong, omdat ik anders in oude fouten terug zou vallen.
Hierbij realiseerde ik me niet dat de goede voorbereiding die ik dit jaar voor de verandering wel had gehad, ertoe geleid had dat mijn automatismen juist tot goede sprongen zouden leiden.

Toen ik dit besefte en het in de volgende training voor het eerste probeerde toe te passen was het mij duidelijk: zo ga ik hoog springen.

HET HOOGTEPUNT: HET EK IN BERLIJN
Het EK stond inmiddels voor de deur en dit was gelijk de vuurdoop voor de ‘doorbraak’. Zou het me lukken om ‘zonder nadenken’ te springen om zo mijn automatismen hun werk te laten doen?

Ja en nee. Het EK was voor mij (en onze trainingsgroep) een groot succes. Tijdens de kwalificatie sprong ik supergoed. Alles tot 2,21m sprong ik in mijn eerste poging, waardoor ik mij kwalificeerde voor de finale, (en ik ben er van overtuigd dat als mijn aanloopmarkering niet weggelopen was door een 400m loopster ik ook 2,25m had gesprongen.)

Ook de finale was goed, met een hoogte van 2,19m en een 8ste plek, maar daar werd mij wel duidelijk dat ik nog niet vaak genoeg onder hoge druk op deze manier gesprongen had.

NOG IETS TE VROEG
Het ‘zonder nadenken’ springen was op hoge hoogtes nog niet echt stabiel. Dat had ik gewoonweg nog niet vaak genoeg gedaan.

Een succesvol EK dus, met voor mij de duidelijke conclusie: dit is pas het begin. We zitten op de goede weg, maar dit EK kwam voor mij gewoon nog iets te vroeg. Veel meer dan dit was er niet mogelijk.

Dat ik wel een belangrijke stap had gemaakt, en met het ‘springen zonder nadenken’ wel op de goede weg zat, bleek wel in de wedstrijden na het EK.

Waar ik aan het begin van het seizoen nog erg wisselvallig sprong en vaak binnen een wedstrijd totaal verschillende sprongen afleverde, was ik in deze wedstrijden, net als tijdens het EK trouwens, super stabiel.

De hoogtes tot en met 2,20m haalde ik zonder problemen en in Italië en Berlijn sprong ik ook nog ruim over de volgende hoogte (2,23m en 2,24m). Met in Berlijn, aan het einde van een lang seizoen, zelfs de technisch beste sprong van het seizoen.

DIT IS PAS HET BEGIN
Dit leidde er toe dat ik op dinsdag, de tweede dag van mijn off season dat vier weken zou duren, opstond met het gevoel, “mag ik alweer trainen!?”.

Het gevoel dat ik na het EK had is door de laatste wedstrijden van het seizoen alleen maar versterkt.

Dit is pas het begin.

Verstandig als ik ben heb ik natuurlijk wel vier weken pauze genomen. Om het geest, maar vooral ook het lichaam de rust te gunnen die het nodig heeft, en ook heeft verdiend.

Maar inmiddels heb ik de eerste twee weken training alweer achter de rug en is het gevoel nog onverminderd daar.

Dit is pas het begin.

Nu is het tijd om te werken aan het vervolg.

Wil je me volgen tijdens dit vervolg? Schrijf je dan in voor mijn wekelijkse nieuwsbrief!

[mc4wp_form id=”2158″]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *