Categorieën
Uncategorized

Road to Tokyo 2021: Trainen bij Marlies Larsen in Zoetermeer

Goed nieuws! Ik kom terug naar Nederland! In de afgelopen maanden ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn volgende stap op de Road to Tokyo 2021 mij terug naar Nederland voert! Ik train, eigenlijk al sinds een paar weken, bij Marlies Larsen in Zoetermeer en ga mij samen met Marlies voorbereiden op de Olympisch Spelen in Tokio. 

Lastige situatie in Leverkusen
Het was al langer duidelijk dat de situatie in Leverkusen niet ideaal was. De samenwerking met mijn coach veranderde toen hij in 2019 bondscoach werd. Een clausule in zijn contract verbood een te nauwe samenwerking met mij, waardoor ik bijvoorbeeld niet meer mee mocht op trainingskampen. Daarnaast mocht hij mij op de grote toernooien niet coachen. Elk nadeel heb z’n voordeel, want zo kwam Marlies in beeld, toen ik haar vroeg om mee te gaan naar het WK in Doha vorig jaar. 

Het zaadje werd geplant
Aan het begin van dit seizoen was ik weer twee weken op mezelf aangewezen, omdat ik niet mee kon op een trainingskamp. Ik zocht mijn heil in Zoetermeer bij Marlies en had twee hele goede weken. Wie Marlies kent weet dat het allerbelangrijkste voor haar is, in welke relatie ze ook tot een atleet staat, dat een atleet goed in z’n vel zit. Blijkbaar dacht ze iets bij mij te zien en ze begon het gesprek over of ik nog op mijn plek zat in Leverkusen en of ik mij volledig vrij voelde om de ambities die ik heb daar na te jagen. 

Marlies zou Marlies niet zijn, als ze niet met een ogenschijnlijk onschuldig gesprek, precies de kern zou raken. Ze had het gevoel dat ik in Nederland meer mezelf was dan in Leverkusen en vroeg me om de “Douwe uit Nederland” precies zo mee te nemen naar Leverkusen en dan te voelen of er iets schuurde. Of ik mij ergens in beperkt voelde. 

Het besef kwam langzaam
Een klein voorgevoel had ik natuurlijk al wel, maar terug in Leverkusen schrok ik er toch van. Versterkt door het feit dat mijn coach er nog steeds niet was, schuurde er van alles. Hoewel ik vijf jaar in Leverkusen gewoond heb, er fantastische mensen heb leren kennen, het er onwijs naar mijn zin gehad heb en ik mij daar toch ook wel thuis gevoeld heb, was ik er nog steeds te gast. Het systeem in Leverkusen is er (logischerwijs) op gericht om Duitse atleten beter te maken. Ik mocht daar als buitenlandse atleet van profiteren, wat ik ook heb gedaan, maar uiteindelijk was mijn belang ondergeschikt aan dat van de Duitse atleten. 

Aan het begin kon ik mij prima in die rol schikken. Het voordeel van in Leverkusen trainen was voor mij zo groot, dat ik blij was met alles wat ik mee kon doen. Naarmate ik dichterbij de wereldtop kwam, begon het meer en meer te schuren. Ik begon meer ruimte in te nemen, en liet mijn belang niet altijd meer onder dat van de Duitse atleten schuiven. Tot op zekere mate ging dit goed, maar de basis onder de situatie veranderde niet. Als het puntje bij paaltje komt, was het in de grote wedstrijden geen “may the best man win”, maar een “eerst de Duitser, dan de Nederlander”. 

Kruisende belangen
Misschien was ik mij er niet altijd van bewust, maar ik droeg dit wel altijd met me mee. Ik herinner mij een hoogspringtraining vorig jaar, op een moment waarop ik erg goed in vorm was. Ik sprong de sterren van de hemel. Halverwege de training begon mijn Duitse teamgenoot, die op dat moment wat problemen had, met zijn hoogspringtraining. Het was duidelijk dat mijn goede sprongen hem negatief beïnvloedden. Ik merkte dit natuurlijk en moest mezelf er bijna toe zetten om zo goed te blijven springen. Ergens in mijn achterhoofd leefde ik altijd met het idee dat wanneer mijn aanwezigheid te negatief zou worden (om wat voor reden dan ook) ik er zo uit gegooid zou kunnen worden. 

Mijn plek innemen
Misschien leefde dit alleen in mijn hoofd en zag ik dingen die er niet waren. Dat betekent niet dat het geen invloed op mij had. Marlies zag deze invloed en daagde me uit om de ruimte in te nemen die ik vind dat ik in kan nemen. Ze prikkelde mijn ambitie. Zag de enorm goede basis die ik in de afgelopen jaren gelegd heb, maar zag ook dat ik er niet voldoende mee deed. 

Waar ik in Duitsland nog meedraaide in een systeem, met geïndividualiseerde onderdelen, zijn de trainingen bij Marlies volledig op mij gericht. Wat heb ik nodig om hoog te springen? Dat maakt de trainingen intens, maar ook zeer effectief. 

“If you do what you did, you get what you got”
Wie mij al wat langer volgt weet dat ik van de rigoreuze keuzes ben. Het wisselen van trainer een jaar voor de Olympische Spelen is natuurlijk een risico. Zo’n wissel heeft vaak tijd nodig en het is in ieder geval zeker dat de trainingen in Leverkusen gewerkt hebben, ik sta er beter voor dan ooit. Ik heb dit keer dan ook nog geprobeerd om een middenweg te vinden, waarbij ik zowel regelmatig in Leverkusen als in Zoetermeer zou trainen. Hier was ik na twee weken al klaar mee. Dat zit blijkbaar niet in mijn aard. 

Dus ja het is een risico, maar één ding weet ik zeker, als ik in Leverkusen blijf ga ik niet mijn volledige potentie benutten. If you do what you did, you get what you got. Ik wil en kan hoger springen dan ik tot nu toe heb laten zien. En door bij Marlies in Zoetermeer te gaan trainen, maak ik de keuze om hier voor te gaan. 

Een andere, geen nieuwe samenwerking
Het voordeel is dat ik Marlies al 13 jaar ken en zij altijd op een manier in mijn begeleiding een rol heeft gespeeld. Soms op de achtergrond, soms als fysiotherapeut na mijn operaties en soms als coach en/of trainer. Dit maakt dat de overstap minder groot is. 

Met het oog op Tokio heb ik wel besloten om direct, midden in het seizoen, van trainer te wisselen. Dit seizoen is toch al een raar seizoen, waar weinig op het spel staat en elke week extra is mooi meegenomen. Het zorgt er wel voor dat ik nu midden in het proces zit om mijn leven van Leverkusen terug naar Nederland te halen, wat voor wat stress zorgt. Maar uiteindelijk is het doel dat ik in oktober de voorbereiding op 2021 zonder zorgen kan beginnen. 

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief om op de Hoogte te blijven!




I’m not going to Tokyo. No Olympics for me (yet).

After my first three competitions of the season, I felt like I was close to where I wanted to be. With a SB of 2,24m and real form starting to come, I thought I would have 4 competitions to jump higher and higher and qualify for Tokyo either through the World Rankings or even by jumping the standard of 2.33m.

I did almost the opposite. What I’ve been working on for the last year with my new coach wasn’t solid enough to hold up under pressure. It crumbled. Feeling it slip through my fingers in the last few weeks was very hard.

Only last week I found some grip and was able to find my way back to better jumping. With only one chance left to qualify for Tokyo, I gave it my all, didn’t give a up and believed I still had a shot. But it wasn’t enough.

Although I actually found some better jumps and won my 15th National title yesterday with 2.21m, I didn’t come close to jumping the standard. And so my Road to Tokyo has ended.

This is not the end of my season, nor will it be the last season of my career. I will take some time to recover, train, and will be back for part two of this season!
...

377 20

Time for nationals tomorrow! One more shot to leave everything I have on the track and see if it is enough to take me to Tokyo!

I’ll be jumping tomorrow morning at 11:08h. The early bird, right? Look for the link in my bio for the live stream!
...

275 9

Gisteren werd ik ook nog voor de 7e keer Nederlands Kampioen outdoor! De NOS maakte daar dit verslag van!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *