Categorieën
op de Hoogte

Van hier tot Tokio #2 – Vluchtgedrag

Misschien is het vluchtgedrag, dat ik je nu een mail schrijf terwijl de hoogspringfinale op het EK Indoor aan de gang is. Aan de andere kant heb ik de beste trainingsweek weer terug in Nederland achter de rug (waarover straks meer), dus echt vluchten hoef ik niet. Maar het zorgt wel voor een dubbel gevoel. 

Afgelopen donderdag was de kwalificatie op het EK Indoor, waarin 8 mannen zich met een sprong over 2,21m kwalificeerden voor de finale van vandaag. Ik moest het vanaf de bank aanschouwen. Best zuur. Of zoals ik het op twitter omschreef:

Toch schommel ik de hele week al tussen twee emoties. Natuurlijk, het is zuur dat ik niet op het EK sta. Zeker omdat ik denk dat ik één of twee wedstrijden later wél over de gevraagde 2,26m gesprongen was. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik er ook gewoon nog niet helemaal klaar voor was.

Geen vliegende start van de voorbereiding

Toen ik in oktober begon aan de voorbereidingen op dit indoorseizoen, was het duidelijk dat het outdoorseizoen wat sporen achter had gelaten. Zowel fysiek, in de laatste wedstrijd van het seizoen verrekte ik een bandje aan de binnenkant van mijn voet, als mentaal. Midden in het seizoen van coach en uitvalsbasis veranderen blijkt nogal vermoeiend voor lichaam en geest. 

Daardoor was mijn belastbaarheid aan het begin van de voorbereiding in oktober nog niet zo goed. We moesten voorzichtig zijn met mijn voet die nog moest herstellen en met de algehele trainingsbelasting. Ik moest zelf ook nog een beetje herstellen.

Maanden van bouwen

Tegelijkertijd waren de veranderingen van omgeving, trainer en daarmee de inhoud van de trainingen, uitdagend. Met name het proces met Marlies (mijn nieuwe coach), was bijzonder intensief, interessant, maar vaak ook confronterend en oncomfortabel.

In een volgende op de Hoogte zal ik daar nog eens dieper op ingaan, maar kort gezegd hebben we in de eerste maanden van de voorbereiding zoveel aangepakt, dat het indoorseizoen voor mijn gevoel nét iets te vroeg kwam. Op veel vlakken waren we nog aan het bouwen, terwijl je in wedstrijden iets moet hebben staan en dat op moet kunnen roepen. 

De twee wedstrijden in het indoorseizoen maakten goed duidelijk wat er al stond en wat nog niet en waar we onze focus op moeten richten in de komende weken.

De vruchten van het indoorseizoen

Wat dat betreft heeft het indoorseizoen mij ontzettend veel opgeleverd. Door de intensiteit van wedstrijden ben ik in korte tijd in vorm gekomen. En ze hebben laten zien waar we nog aan moeten werken. Ook is mijn belastbaarheid nu weer op niveau, mede door de wedstrijdsprongen, en kan ik nu (wel) alle trainingen doen die ik wil. 

Door dit alles had ik afgelopen week de beste trainingsweek sinds ik bij Marlies train. En met het oog op het outdoorseizoen heb ik daar misschien wel meer aan, dan nog net niet helemaal klaar op een EK Indoor te staan. 

Dus heb ik mezelf inmiddels redelijk weten te overtuigen van het feit dat het een ‘blessing in disguise’ is dat ik met niet heb weten te plaatsen voor het EK dit jaar. Hoewel het feit dat de bronzen medaille gewonnen werd met een sprong over 2,26m dat niet per sé makkelijker maakt.

De blik vooruit

Met het EK Indoor (voor de hoogspringers) achter de rug is het indoorseizoen nu voor alles en iedereen voorbij en gaat het vizier op de zomer. Nog een maand of twee te gaan tot mijn eerste wedstrijd, dus geen tijd te verliezen! 

Tot de volgende!
Groet, Douwe

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *