Categorieën
op de Hoogte

Van hier tot Tokio #3 – Déjà vu

Sorry dat ik je in de afgelopen mails met je achternaam of zelfs als nummer heb aangesproken! Dat was niet de bedoeling en is nu opgelost! (zo niet, antwoord dan even op deze mail, dan kan ik het alsnog aanpassen!) Als goedmakertje een mooi sprongetje:

Een déjà vu

Precies een jaar geleden stond ik op het punt om naar Zuid-Afrika te vliegen voor een trainingsstage. Een belangrijke trainingsstage op weg naar de Olympische Spelen later dat jaar. Twee weken voor het geplande vertrek merkte ik aan alles dat de Spelen eraan zaten te komen. Bij elke training voelde ik een laagje extra urgentie. Het was erop of eronder. 

De afgelopen twee weken had ik een déjà vu. Opeens herkende ik datzelfde gevoel van urgentie. Het viel me vooral op doordat er juist zoveel anders is. Een andere coach, een andere manier van trainen in een andere omgeving. En dan toch dit vergelijkbare gevoel. 

Het is natuurlijk een bijzondere situatie dat ik twee jaar achter elkaar het gevoel kan hebben dat ik in het laatste stukje van de voorbereiding op de Olympische Spelen zit. Normaal gesproken zit daar 4 jaar tussen. Maar het zorgt wel voor mooi vergelijkingsmateriaal.

Wat is er dan anders?

Ik heb nu al een aantal keren laten vallen dat er veel anders is, maar wát is er nou precies anders aan de trainingen in Zoetermeer?

Het grootste verschil zit hem in de samenwerking met Marlies. Waar ik in Duitsland onderdeel uitmaakte van een trainingsgroep, en we veel dingen samen deden, zijn mijn trainingen nu volledig op mij toegespitst. Dit klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dit betekent dat Marlies vaak drie atleten heeft rondlopen, die alle drie iets compleet anders doen. Hierdoor is de samenwerking met Marlies intensiever en nauwer dan met Hans-Jörg.

Hagel vs. scherpschieten

De trainingen van Hans-Jörg zaten zo in elkaar zaten dat je er in de combinatie van alles, met de accenten aangepast op jou, op vooruit ging. Vergelijk het met een schot hagel. Er zitten delen tussen die het doel raken en delen die het doel niet raken. Wellicht kun je van tevoren niet helemaal zeggen wat doel gaat treffen en wat niet, maar het effect van het geheel is overduidelijk. 

Marlies is een scherpschutter. Haar trainingen zijn zo ontworpen dat alles wat ik doe op dat moment voor mij nut heeft. Sterker nog, alles wat ik doe is op dat moment het beste wat ik op dat moment kan doen. 

Om dit mogelijk te maken moet het duidelijk zijn wat de verbeterpunten zijn. Hiervoor is open communicatie van belang. Als zij iets ziet gebeuren in mijn bewegingen, is het voor haar van belang dat ze weet wat er in mijn hoofd gebeurt, zodat ze daar op kan aanpassen. 

Dit zorgt voor een hele nauwe samenwerking, waarbij er zo weinig mogelijk ruis op de lijn moet zijn. Volledige openheid van zaken dus, zonder plek voor ego, laksheid of andere stoorzenders. Zoals ik al zei, heel intensief.

Twee weken of twee maanden!?

Maar ook erg zinvol. Doordat Marlies er zo dicht bovenop zit, halen we zo veel uit elk sprint en elke sprong. Het voelt alsof we elke dag zoveel uitvogelen, zoveel tegenkomen en daar weer van leren. Zoals ik deze week tegen Marlies zei: “Het voelt alsof het NK twee maanden geleden is, maar het is pas twee wéken geleden”. 

Omdat het zo intensief is heb ik dit weekend een paar dagen extra vrij. Alles even laten bezinken en even bijkomen van deze twee maanden trainen sinds het NK. Zodat ik de komende week weer fris en fruitig aan een nieuw trainingsblok kan beginnen! 

Ik wens jou ook een fijne week toe! Tot snel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *